|
 Robert Górski, Przemek Borkowski, Mikołaj Cieślak czyli większa część Kabaretu Moralnego Niepokoju opowiadają o czasach studenckich, predyspozycjach, by tworzyć grupę kabaretową, niezwykle hucznych próbach i imprezach dla VIP-ów.
Jakimi byliście studentami, jak wspominacie tamte czasy?
Mikołaj w pewnym sensie cały czas jest studentem bowiem studiów nie ukończył. Teraz staje się coraz grubszym studentem...
Poznaliście się studiując na jednym roku polonistykę, na której (jak sami mówicie), z braku innych kandydatów stworzyliście samorząd, a niedługo potem, z braku lepszych pomysłów – literacką gazetę „Podniebienie”. Czy zawsze garnęliście się do studenckich inicjatyw?
Już w przedszkolu garnęliśmy się do studenckich inicjatyw. Tak naprawdę nikt nie chciał zgłosić się do samorządu studenckiego i metodą próśb i szantażów zostaliśmy wytypowani. Natomiast jeśli chodzi o ładne studentki to dotąd garniemy się do tego rodzaju aktywności.
Dlaczego zdecydowaliście się założyć kabaret literacki?
Bo kazali nam przygotować program na Dni Polonistyki. Dali do wyboru to albo gramatykę opisową – w tamtej chwili wybór wydał się oczywisty. Jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy, że dziewczyny lepiej wyrywa się na zespoły rockowe...
Czy aby tworzyć grupę kabaretową trzeba mieć specjalne predyspozycje?
Tak, odporność na alkohol. Ponadto umiejętność długotrwałego poruszania się w małym zamkniętym pomieszczeniu, w towarzystwie siedmiu innych osób, spośród których każdemu wydaje się, że jest dowcipny.
Czy w związku z waszymi predyspozycjami, próby i przygotowywania do występu wyglądają jakoś specyficznie?
Próba, próba... tak, to by tłumaczyło te libacje w środę...
Na kim testujecie czy wasze skecze są zabawne?
Na biednej niczemu nie winnej publiczności. Z reguły nie mamy wiele czasu na próby. Sporo skeczy czytamy w trasie – potem jeden dwa próbujemy bezpośrednio na występach. Z piosenkami
jest trudniej – do nich musimy mieć pełne próby z zespołem.
Zdarzyło się wam, że obraził się ktoś na wasze poczucie humoru?
Tak. Nawet jeden minister. Mieliśmy piosenkę o korupcji. Po emisji telewizyjnej zadzwonił człowiek z ministerstwa obrony, że to oni. I się obrazili.
Macie wierną rzeszę fanów – studentów, z jakiego skeczu śmieją się studenci najbardziej?
Studenci najbardziej śmieją się ze skeczu o studentach: Egzamin z historii. Każdy bowiem śmieje się z tego, co najbardziej go dotyczy.
Zdobyliście wiele nagród – jakie osiągnięcie ma dla was największe znacznie?
Na pewno pierwsze – Grand Prix na Przeglądzie PAKA w Krakowie w 1996 roku. Był to nasz pierwszy występ w konkursie, dlatego było to dla nas olbrzymie i bardzo miłe zaskoczenie.
Czy przyjaźnicie się z innymi kabaretami – to konkurencja czy raczej jedna wielka kabaretowa rodzina?
Nie ma większych animozji w środowisku kabaretowym. Generalnie lubimy się ze wszystkimi, mamy dużo kolegów w tym środowisku. Jest także sporo festiwali i spotkań środowiskowych, w trakcie których można te przyjaźnie podtrzymywać.
Jakie macie plany kabaretowe, czym się obecnie zajmujecie? Wiem, że jesteście bardzo zapracowani.
W tej chwili kończymy trasę Babilon Tour. Pożegnalny koncert odbędzie się 19 października w Sali Kongresowej. W marcu ruszymy z nową trasą. Jeśli chodzi o wydawnictwa to teraz wydajemy Historię Świata – suplement do wydanej wcześniej Historii Polski. A już za chwilę nasza pierwsza płyta CD z piosenkami pt. Walizki pełne wody.
Więcej czytaj w 10 numerze Magazynu Motyw. |
.jpg){kind=small}
